Praca duszpasterska Email
poniedziałek, 17 września 2012 04:48
RÓŻNORODNOŚĆ PRACY DUSZPASTERSKIEJ W LATACH 1929-2009, ZE SZCZEGÓLNYM UWZGLĘDNIENIEM OSTATNIEGO 20-LECIA
 
W interesującym nas 80-leciu istnienia parafii św. Józefa zmieniały się historycz­ne uwarunkowania, co powodo­wało, że różne też były modele duszpasterskie, które w poszczególnych okresach czasu mogły być przez pasterzy i pa­rafian realizowane. I tak, już w latach 1929-1933, w pierwszym okresie po­sługi Ks. Karola Tokarza, nastą­piło radykalne obniżenie stopy życiowej ludności Śląska Opol­skiego, zamykano zakłady pra­cy, lawinowo wzrastało bezro­bocie. Jednak w tym niezwykle trudnym przedwojennym czasie Ks. Karol z wielką gorliwością rozpoczął organizowanie życia parafialnego. Regularnie odpra­wiano msze święte, chrzczono dzieci, przygotowywano je do I Komunii Św., błogosławiono zawierane związki mał­żeńskie, chorym udzie­lano sakramentu na­maszczenia, zmarłych odprowadzano na wieczny spoczynek. W miarę ówczesnych możliwości organizo­wano pielgrzymki, szczególnym powo­dzeniem cieszyły się pielgrzymki na Górę Św. i do Wambierzyc, w których corocznie uczestniczyło blisko 100 osób.
Na początku września przygotowywano tradycyjne „Dożynki-Żniwnioki", które były dziękczynieniem Bogu i parafialnemu rolnikowi za żniwa, urodzaje i ciężką pracę. Wybuch II wojny światowej w 1939 roku spowodował duże straty i ograniczenia duszpasterskie. Zarekwiro­wano na potrzeby armii niemieckiej 3 kościelne dzwony, pod koniec wojny zniszczeniu uległy wieże kościoła i pokrycie dachowe oraz sklepienie nawy głównej, organy i ołtarze. Również budynek plebanii został uszkodzo­ny, zaś jego wyposażenie rozkradzione. Przez pierwsze miesiące po zakończeniu wojny, msze święte i inne nabożeństwa były odprawiane w kaplicy sąsiadującego z kościołem Domu Opieki św. Franciszka prowadzonym od 1868 roku przez Siostry Franciszkanki. Możliwości pracy duszpasterskiej ulegały pogorszeniu wraz z umacnianiem się komunistycznej władzy ludo­wej. Mimo wielu trudności w duszpasterskiej posłudze powojennej, Ks. Karol Tokarz wraz z wspomagającymi go księżmi pozostawał bardzo oddany sprawom Kościoła i ludziom powierzonym jego pieczy. W parafii działało wiele grup: III Zakon św. Franciszka, Kongregacja Mariańska, Związek Matek, swoje spotkania miała młodzież, a później także ministranci. Pogarszający się stan zdrowia Ks. Prałata Karola Tokarza spowodował, że od 1967 roku odprawiał msze św. w budynku plebanijnym. W postępującej chorobie wspierali go duszpastersko Ks. wikarzy: Walenty Wyględa (Norbert Peikert), Edmund Podzielny i Henryk Wollny. W niedzielę „Gaudete" 14 grudnia 1975 roku o godz. 1400 zaopatrzony świętymi sakramentami odchodzi do wieczności. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 4 dni później, a przewodniczył im Ks. Biskup Wacław Wycisk.
Dekretem z dnia 11 lutego 1976 roku następcą Ks. Prałata Karo­la Tokarza został mianowany Ks. Hubert Skomudek. Swojądziałalność rozpoczyna od uporządko­wania placu kościelnego, cmen­tarzy w Wójtowej Wsi oraz re­montu organów. Nowy pro­boszcz ze szczególnym zaintere­sowaniem otacza duszpasterską troską Liturgiczną Służbę Ołta­rza, robiąc równocześnie nabór chętnych do scholi dziecięcej, chóru i orkiestry.
Dnia 7 października 1980 roku dekretem Ks. Biskupa Ordynariu­sza Alfonsa Nossola należące do parafii św. Józefa Chmielowice sta­ły się samodzielna parafiąpod we­zwaniem św. Anny, a proboszczem został dotychczasowy administra­tor Ks. Alfred Michalik. Od tego momentu do parafii należąjuż tyl­ko Szczepanowice, Wójtowa Wieś, Winów oraz budujące się w szyb­kim tempie Osiedle Chmielowicka-Gospodarcza. Niezwykle ważne wydarzenie parafialne miało miejsce w III Nie­dzielę Adwentu 1981 roku. W tym dniu Ks. Biskup Jan Wieczorek konsekrował trzy nowe dzwony: 700 kg o imieniu „św. Józef, 250 kg „Matka Boża Opolska" i 220 kg „św. Jan Chrzciciel". Radosny dzień poświęcenia dzwonów był jednocześnie tragicznym dla kraju poprzez ogłoszenie stanu wojen­nego. Pomimo tego ograniczenia para­fia św. Józefa nie zaprzestaje działalno­ści duszpasterskiej, szczególnie poma­gając charytatywnie poprzez rozdziela­nie przywożonych z Niemiec darów.
W swoich duszpasterskich zamierzeniach Ks. Hubert Skomudek pragnął wybudować nowy kościół w Winowie. Dnia 5 kwietnia 1983 roku rozpoczęła się budowa. Trwała ponad 4 lata. Konsekracja kościoła, który poświęcono Duchowi Świętemu, miała miejsce 2 sierpnia 1987 roku, w tym samym dniu powstała też nowa parafia Kościół pw. Ducha Świętego w Winowie pod wezwaniem Ducha Świętego.
Już od dłuższego czasu parafia św. Józefa stawała się coraz bardziej urodzajnym ogrodem, w którym dojrzewa­ły powołania kapłańskie i zakonne: O. Piotr Morciniec, Ks. Paweł Stotko, O. Norbert Kiwus, Ks. Kazimierz Balak, S. Zak. Erika Wiesiollek, S. Zak. Walenta Piechota, S. Zak. Hyacynta Białas, S. Zak. Agata-Helena Toczek. Były to owoce rzetelnie prowadzonego od wielu lat parafialnego duszpasterstwa, szczególnie z grupami dziecięcymi i młodzieżowymi. Niestety, był to również czas dość masowych wyjazdów rodzin z parafii, szczególnie młodzieży do Niemiec. Sytuacja ta ograniczała możliwości duszpasterskie parafii, zmieniając równocześnie jej specyfikę. Radosnym momentem pierwszych miesięcy roku 1990 była możliwość powrotu religii do szkół i ponownego zawieszenia krzyży w poszczególnych klasach.Kolejnym wydarzeniem duszpasterskich zmian tegoż roku było wprowadzenie do liturgii pierwszych Świec­kich Pomocników Rozdawania Komunii świętej. Zostali nimi: Mieczysław Kabaciński, Piotr Szweda, Marian Dawid, Joachim Martyński i Wacław Mielczarek. W przyszłości grupa ta powiększyła się do 12 szafarzy. Bardzo ważnym wydarzeniem dla parafii, ale również dla administracji religijnej miasta Opola, było erygowa­nie przez Ks. Biskupa Alfonsa Nossola nowego dekanatu, który przyjął nazwę Opole-Szczepanowice, a który obejmował 9 opolskich i podopolskich parafii. Pierwszym dziekanem tego dekanatu został właśnie Ks. Hubert Skomudek. Wielce znamiennymi są słowa, którymi Ks. Dziekan Hubert Skomudek zakończył przebogaty w wydarzenia religijne, społeczne i polityczne 1990 rok, słowa, które tez były jego dewizą życiową: „Im więcej człowiek czyni dla bliźnich, tym podobniejszy staje się do Boga". Niezwykłe poświęcenie i podziwu godne zaangażowanie w pracę duszpasterską w parafii, wielość obowiąz­ków diecezjalnych mocno nadwątliły zdrowie Ks. Huberta Skomudka. Rok 1991 był więc ostatnim rokiem duszpasterzowania w parafii; po po­nad 15-letniej jakże owocnej pra­cy Ks. Hubert przechodzi na urlop zdrowotny. Nowym proboszczem parafii Ks. Biskup Ordynariusz Alfons Nossol mianuje Ks. dr. Zygmunta Lubienieckiego, który z dniem 27.08.1991 roku obejmuje duszpa­sterstwo. Trzy tygodnie później zaplanowano parafialny dzień wdzięczności za żniwa i urodzaje „Dożynki-Żniwniok".
Przez lata następne te trady­cyjne „Żniwnioki" wpiszą się w pej­zaż opolskiego miasta, podobnie jak organizowane od 1992 roku Opłatki Ludzi Sportu Śląska Opol­skiego.  Wychodząc z życzliwością wobec rodzin Mniejszości Niemieckiej Ks. Zygmunt Lubieniecki wprowadza comiesięczne msze Św. w tym języku sprawiając, że duszpasterstwo współczesne otwiera się na aktualne zapotrzebowania parafian Działalność parafii św. Józefa w latach 1992-1997 przypada na okres kryzysu gospodarczego kraju. Recesja gospodarcza, bezrobocie, spadek dochodów - to główne przyczyny wzrastającego ubóstwa. Słabnie profilak­tyczna działalność instytucji zobowiązanych do wspomagania rodziny i najuboższych. Rozpoznając znaki czasu Ks. Proboszcz wraz z parafianami swoją działalnością społeczną wychodzą poza obszar swojego terytorium, świadcząc pomoc w zakresie socjalnym wobec całego społeczeństwa opolskiego. Pomaganie najsłabszym spo­łecznie i ekonomicznie osobom stało się jednąz podstawowych funkcji działalności parafii św. Józefa. Kontynu­owano i organizowano akcję cha­rytatywną ś w. Mikołaja wręczając ponad 1400 paczek dzieciom pa­rafii, dzieciom niepełnosprawnym miasta Opola, chorym i samot­nym. Pod patronatem Ks. Bisku­pa Ordynariusza Alfonsa Nossola parafianie wraz ze swoim dusz­pasterzem oraz życzliwymi opola­nami rozpoczęli organizowanie Wigilii dla Samotnych - Bezdom­nych - Rodzin Potrzebujących miasta Opola, na których po dzień dzisiejszy gości się ponad 1000 osób.
Widząc niezwykłe efekty swojej pracy charytatywnej pa­rafianie organizowali uroczysto­ści i festyny, dzięki którym w spo­sób znaczny wspierano Dom Sa­motnej Matki, Domy Dziecka, a w szczególności dzieci niepeł­nosprawne. Jednocześnie nie zaniedbywano wykonania koniecznych prac i remontów. W 1993 roku przeprowadzono w okresie 4 miesięcy kapitalny remont budynku katechetyczno-plebanijnego, szczególny akcent kładąc na funkcjonalność salek katechetycznych, w których tętniło życie parafialnych grup: ministrantów, lektorów, scholi dziecięcej, Dzieci Maryi, komentatorek, chóru, orkiestry, rodzin Szensztackich, zespołów muzycznych i teatralnych. Dla parafian organizowano wycieczki, pielgrzymki m. in. do Włoch, Watykanu, Anglii, sanktuariów Maryj­nych Europy, Niemiec, a w kraju do Częstochowy, Kalwarii Zebrzydowskiej, Trzebnicy, Lichenia, Niepokalano­wa, Barda Śląskiego. Ważnym wydarzeniem duszpa­sterskim (4.02.1994 roku) było uhonorowanie parafii Św. Józefa przez redakcję „Słowa - Dzienni­ka Katolickiego" ogólnopolskim wyróżnieniem za pracę charyta­tywną wśród niepełnospraw­nych, ubogich i samotnych. W uroczystości uczestniczył Ks. Biskup Jan Bagiński, władze miej­skie i wojewódzkie, a niezwykłą oprawę muzyczną przygotowały nasz parafialny kościół przygotowując się do nawie­dzenia kopii cudownego ob­razu Matki Boskiej Często­chowskiej oraz uroczystych obchodów 700-lecia dzielnicy Szczepanowice. Szczególne wrażenie na mieszkańcach Opola zrobił korowód piel­grzymkowy do Katedry Opol­skiej ukazujący lata rozwoju naszej opolskiej dzielnicy.
Czwartkowy poranek 10.07.1997 roku był jednym z najbardziej tragicznych dla miasta Opola, jak i dla naszej parafialnej wspólnoty. PO­WÓDŹ! Woda wdzierała się wszędzie. Poszkodo­wanych zostało blisko 600 rodzin parafii. W wielu do­mostwach woda sięgała od 1,50 do 4,20 m, wdarła się również do zabudowań plebanijno-katechetycznych dokonując licznych spustoszeń. Natychmiast powołano parafialny sztab powodziowy, który przez najbliższe miesiące organi­zował daleko idącą pomoc dla powodzian. Pomimo tych niedogodności praca duszpasterska toczyła się normalnym torem. Przeżywana przez wiele rodzin tragedia jeszcze bardziej integrowała parafian w organizowa­niu mszy Św., nabożeństw, uroczystości, spotkań religijnych, co owo­cowało również nowymi inwestycjami: wymianą przestarzałego ogrze­wania w kościele i na plebanii oraz kapitalnym remontem organów. W sposób zasadniczy zmieniała się infrastruktura parafii. W pobli­skich dawnych koszarach wojskowych powstał kampus Politechniki Opolskiej, gdzie studiuje ponad 4000 studentów. Z kolei 29.06.2004 roku dzięki niezwykłym staraniom Sióstr Franciszkanek prowadzącym Dom Opieki św. Franciszka rozpoczęto budowę nowoczesnego Za­kładu Opiekuńczo-Leczniczego, który tak bardzo służy chorym i cier­piącym.
Z inicjatywy parafian i ich dusz­pasterzy pod kierownictwem An­drzeja Toczka budowano Parafialne Betlejem i uczestniczono w Opolskim Kolędowaniu, któremu corocznie przewodniczyli opolscy Księża Bi­skupi. W okresach zimowym i letnim organizowano dla dzieci i młodzieży wyjazdy wakacyjne, w których uczestniczyło od 120-150 osób. Two­rzyło to klimat do wzrostu nowych powołań kapłańskich i zakonnych: Ks. Grzegorza Krenca, S. Zak. Justyny Sołtys, S. Zak. Renaty Nowak, kl. Tomasza Szczecińskiego. Wielkim zaskoczeniem, ale i prze­życiem dla parafian, była wiadomość, że wdniach 23-24.04.2008 roku w Pie­niężnie rozpoczął się proces beaty­fikacyjny na szczeblu diecezjalnym pochodzącego z terenu naszej para­fii werbisty, O. Teodora Sąsały. Panuje przekonanie, że jego wstawiennictwo u Stwórcy, pozwoli rów­nież w następnych latach parafianom i ich duszpasterzom z taką pasją pracować duszpastersko w Służbie Bogu i ludziom.






 

 

 

Valid XHTML and CSS.